|
|
|
Hayatı çözmek çabası hepimizin ki di mi..Mükemmele ulaşmak, araçlarımız da umutlarımız.
Ruhumda yaralarla bıraktılar beni. Önüme de kalkıp bir gün normal biri gibi yaşamak seçeneğini koydular sadece. Çabaladım iyi gitsin diye, normal bir insanın çabalayabileceğinden çok daha fazla çabaladım hem de. Umutlarımızsa bizi varolmaya bağlayan acıdan ölmek noktasına gelinceye kadar umuduma sarıldım çok haklı ve doğal nedenlerle. Her seferinde ızdırap hediye ettiler, son gücümü de kullandığıma inandığım her seferde. Vazgeçmedim, bırakmadım, intihar etmedim. Kimi zaman güçsüzlük olarak niteledim bırakamamayı, kimi zamansa varolabilmek adına yaptığım kutsal bir mücadele. Bugünlerde yine "normal olabilmek" seçeneği belirdi önümde. Ve onca yaşanmışlığımı hiçe sayarcasına, geçmişimde hiçbir şey olmamışçasına, herkes gibi gülüp eğlenmek, herkese benzemeye çalışmak, belli şartlarda herkes gibi davranmak bana yapılan bir hakaretin söze gelmesidir sadece. Bunu kabul edebilir miyim? Burada, bu cümlelerde bir dünya kurmaya başladım, bana özel bir dünya. Az önceyse gayet hissiz bir şekilde, belki ufak bir endişeyle artık bu dünyadaki özelliğin silikleşmeye başladığını düşündüm. Bu yitişe izin vermem demin anlattığım döngünün tekrarından başka bir şeye sebep olamaz. Burada kalmak istiyorum, bu dünyada, bu satırlarda.. 19 Eylül, 1 suları.. |
|
Scream Anasayfa |