|
|
| Anasayfa |
|
"Hayat hiçbirşey ifade etmiyor artık" demek gücüme gidiyor. Öylesine berbat, öylesine sefil bir cümle ki bu. Yenilmeyi kabullenmek var içinde, aklıma getirmek istemediğim bir sonun ipuçları var, çaresizliğin son noktası var.
Kaçıyorum, zamandan kaçıyorum.. Bir an için duraksamak ne korkunç anlatamam. Kaçışlar bir yere götürmüyor oysa. Tıkandım kaldım. Ne bir adım ileri ne bir adım geri. Bu satırları yazmak bile herşeyden zor geliyor. Manasızlığın içinde manasızlığa bakmak, ne ürkütücü bir manzara çıkarıyor adamın karşısına.. Acı, insanı olgunlaştırıyor. Ne kadar çok acı çekersen o kadar çok tanıyorsun içini kemiren o hissi.. Ve bir zaman geliyor 'acı' dan iğreniyorsun.. İğrendiğin noktada da acıdan kurtulmayı öğreniyorsun. Evet, ben birşeyler kazandım. İlk kez burada farkına varıyorum bu kazancın, heyecan vermese de bir kazanç olduğunu sezinleyebiliyorum acının kendi hakkında öğrettiklerini. Birşeylere karşı ayakta durabilmeyi değil, birşeylerin karşıma çıkmasını engellemeyi öğrenmişim ben. Mutluluğa hazırım çünkü mutsuzluğu savacak kadar tanıyorum mutsuzluğu.. Yapmam gerekenleri yapmaktan kaçışım itiyor beni zamanın boşluğuna.. |
| Anasayfa |