Anasayfa

Düşünerek bu durumun içinden çıkamayacağım belli. Sorular sormak, aramaya çalışmak ve neticesinde birşeyler bulabilme ihtimaline umut bağlamak tamamen çökmüş ve işlevsiz hale gelmiş bir mekanizma..

Değişmek bir anda oluveren bir şey değil. Aylar hatta yıllar alabilecek kadar uzun bir süreç. O sürecin içerisine girmeyi beceremiyorum, birkaç deneme yaptım ama pek başarılı olmadı. Çok durgun bir safhadayım ve hareketlenmeye karşı çok tepkisizim.

Aylardır sadece zaman geçirmek güdüsüyle davranıyorum ve hakkaten de zaman geçip gidiyor. Ben duruyorum, zaman gidiyor. Zamanı bir yerinden yakalayabilmek ve hayatın içerisine dahil olmak zor görünüyor. Çünkü hayata dahil olmaya dair isteğim -yaşama sevinci diye de tanımlanıyor sanırım bu istek- kayıp..

Davranışlarımın ya da içinde bulunduğum psikolojinin analizini yapmak, pek bir fayda getirmeyeceğine inandığımdan bir çıkış noktası olarak görünmüyor artık. "Sorunun tanımı çözüm yolunda büyük bir adımdır" mantığı da bu yüzden bana müsait değil. Tanım tanımdır sadece diye düşünüyorum artık. Çalışmayan bir bilgisayar programı olsaydım ya da bozuk bir elektrik devresi hatayı çok kolayca tanımlayıp düzeltebilirdim ama insan olunca işler çok daha karmaşıklaşıyor(?) Vergi kayıtlarını tutmak için yapılmış bir programdan müzik yapmaya yaramasını beklemek bir hataysa eğer bende de hata var o zaman.. Niye müzik çalmıyor diye hata ararsan vergi programında şüphesiz hiçbir sonuca ulaşamazsın.

Durum bu kadar vahim işte..

Vergi programı düzgün çalışmıyor diyip gerisini getiremiyorsan, yani "şu işe yaramıyor bu program" diye de devam ettiremiyorsan durum daha da vahimdir. "Şu" nun ne olduğunu bilmemek, programda hata olduğunu bilmek..

Anasayfa