|
|
|
Ankara'dayım tekrar, odamdayım. Yazdıklarımı birileri okudu, okuyabilme ihtimalleri belirdi. Artık nette satırlarım.
Öfkemi hatırladım az önce bir yazımı okuduğumda. Çok küfrettiğim, çok öfkelendiğim, öfkemi cümlelerime adam gibi serpiştirdiğim bir yazımdı. Her şeye rağmen güç veren bir his öfke. Sonradan okuduğunda daha rahat hissediyorsun barındırdığı gücü. Sakin görünürüm genelde. Aylardır yüreğimin derinliklerinde alev alev yanan öfkeyle çok az kişi yüzleşmiştir şimdiye kadar, hakedenler yüzleşmiştir, en çok da en çok hakeden yüzleşmiştir. Layığıyla davranılması gereken layığını kendi elleriyle hazırlamıştır. Geçelim bunları. Artık geçelim, baymasından ya da sıkmasından değil, başka şeylerden dolayı geçelim. Artık onunla uğraşmak hakikaten sıkıcı bir şey olduğundan geçelim, tüm atomlarındaki özrü, eksikliği ve vahşiliği benimsediğimiz için geçelim. Hayvani yaratıklardan bahsetmek için hazırlanmış bir yer olmadığı için burası geçelim, belgesel felan çevirmiyoruz burada:) Uykum gelmeye başladı, esnemeye başladım haliyle. Sürekli öfke yazacağız modlarına girmiş değilim. Yazdık şimdiye kadar bir dolu şey, bulduk bir yerlerden yazacak bir sürü şey. Biter mi yazacaklar, millet ne masallar uyduruyor, en kıytırık konu için yüzlerce sayfalık kitaplar yazıyor, nerden geldiği, ne hissettirdiği, nasıl sonuçlandığı belli olmayan bir dolu roman üretiyorlar. Giderek daha çok ve uzun süreli esniyorum. Ve aklımda şu anda açıklamayacağım, belki de hiç açıklamayacağım bir düşünce kol geziyor giderek sıklaşarak. Önemli bir cümleydi bu deminki, bu konuya(?) dair yazdığım ilk cümleydi. Her şey olacağına varır diyelim geçelim ve bilgisayarı kapatıp yatalım... 30 Eylül, 2001.. 23:11
|